نيمه شب در دل دهليز خموش

ضربه ائي افكند طنين

دل من چون دل گل هاي بهار

پر شد از شبنم لرزان يقين

گفتم اين اوست كه باز آمده است

جستم از جا و در آئينه گيج

بر خود افكندم با شوق نگاه

آه، لرزيد لبانم از عشق

تار شد چهره آئينه ز آه

شايد او وهمي را مي نگريست

گيسويم درهم و لب هايم خشك

شانه ام عريان در جامه خواب

ليك در ظلمت دهليز خموش

رهگذر هر دم مي كرد شتاب

نفسم ناگه در سينه گرفت

گوئي از پنجره ها روح نسيم

ديد اندوه من تنها را

ريخت بر گيسوي آشفته من

عطر سوزان اقاقي ها را

تند و بي تاب دويدم سوي در

ضربه پاها، در سينه من

چون طنين ني، در سينه دشت

ليك در ظلمت دهليز خموش

ضربه پاها، لغزيد و گذشت

باد آواز حزيني سر كرد

ياد داري كه زمن خنده كنان پرسيدي

چه ره آورد سفر دارم از اين راه دراز

چهره ام را بنگر تا به تو پاسخ گويد

«اشك شوقي كه فرو خفته به چشمان نياز»

        چه ره آور سفر دارم ... اي مايه عمر؟

        سينه اي سوخته در حسرت يك عشق محال

        نگهي گمشده در پرده رويايي دور

        پيكري ملتهب از خواهش سوزان وصال

                چه ره آور سفر دارم ... اي مايه عمر

                ديدگاني همه از شوق درون پر آشوب

                لب گرمي كه بر آن خفته به اميد و نياز

                بوسه اي داغتر از بوسه خورشيد جنوب

                        اي بسا در پي آن هديه كه زيبنده توست

                        در دل كوچه و بازار شدم سرگردان

                        عاقبت رفتم و گفتم كه تو را هديه كنم

                        پيكري را كه در آن شعله كشد شوق نهان

                                چو در آيينه نگه كردم ،ديدم افسوس

                                جلوه روي مرا هجر تو كاهش بخشيد

                                دست بر دامن خورشيد زدم تا بر من

                                عطر و روشني و سوزش و تابش بخشيد

                                        حاليا... اين منم، اين آتش جان سوز منم

                                        اي اميد دل ديوانه ي اندوه نواز

                                        بازوان را بگشا تا كه عيانت سازم

                                        چه ره آورد سفر دارم از اين راه دراز

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

امیدوارم در سال جدید فقط آدم‌های خوب سر راهتون قرار بگیرند.

آدم‌هایی که بتونید دوستشون داشته باشید و دوستتون داشته باشند.

 آدم‌هایی که بتونید خوشبختی‌هاتون رو باهاشون قسمت کنید

و از کنار هم بودن لذت ببرید. 

همین

سال نو مبارک

سلام به همه دوستای خوبم

امروز که این پست رو میذارم آخرین روز از سال ۸۷ که اگه خدا بخواد دیگه داره تموم میشه

براتون سال جدید رو شاد شاد رنگارنگ و توپ توپ  آرزو می کنم

...

جان فدای تربت پاک و نکویت یا حسین

آب کوثر رشحه‌ای از آبِ جویت یا حسین

از قیام پر شکوهت دین ما رونق گرفت

آبروی ما بود از آبرویت یا حسین

شاهکار آفرینش، قامت دلجوی توست

کی دهم بر عالمی یک تار مویت یا حسین

رازها در سینه دارم از صفا و لطف تو

آتشی در دل نهفته، عشق رویت یا حسین

شد مشام جان، معطر هر زمان در هر نفس

از شمیم کربلای مشکْ بویت یا حسین

راز ثار اللّه نشانی از بهای خون توست

صبغة الله رنگی از آن رنگ و بویت یا حسین

شعر عشاق هم‌نوا با ناله مرغ سحر

می‌کشد دل‌های مشتاقان به سویت یا حسین

یا حسین(ع)

آمدی با تاب گیسو که بیتابم کنی                   زلف بریکسوزدی تا که غرق مهتابم کنی

آتش از برق نگاهت ریختی در جان من

خواستی تا درمیان شعله ها آبم کنی               رفتی از پیشم که دور از چشم خود

تا نیمه شب

با ندای های های گریه ها خوابم کنی

  این شعرو از طرف شوهر خاله عزیزم  به همتون تقدیم میکنم

شود آیا که من آن چهره زیبات ببوسم ؟

خرمن نور شوم تا بروبالات ببوسم

چنگ ناهید شوم نغمه گر بزم تو باشم

نفس صبح شود زلف سمن سات ببوسم

عرق شرم شوم روی دل آرات بپوشم

سرمه ناز شوم نرگس شهلا ببوسم

رخ خورشید فلک ذره بی قدر ببوسد

پس تو رسوا نشوی گرمن رسوات ببوسم

هوس عشق شوم ره به  دل نرم تو  یابم

خنده مهر شوم  ساغر لبهات ببوسم

کاشکی مست شوی در بر من  بی خبر افتی

تا به کام دل آشفته سراپات ببوسم

عطش مستی و وسواس گنه کردم و هردم

با وجود تو بیامیزم اعضات ببوسم

چون سنگها صدای مرا گوش می کنی

سنگی وناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه شبز نوازش است

با برگ های مرده هماغوش می کنی

گمراه تر از روح شرابی و دیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من

خوش باد مستیت ،که مرا نوش می کنی

تو دره بنفش غروبیکه روز را

بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی

وقتي دلم را در پستوي زندگي ميان نگاه بقيه و در ميان زمان سرد تجدد يافته جا گذاشتم قلبم مشت خونيني به من زد و من هر تپشش را به رخ دقايق ميکشم.وقتي ميان بودن و نبودن عشق را انتخاب کردم و با قاصدک و رقص شاپرک زيستن را آموختم فهميدم که کلامي نيست فقط غشق است و بس .... من پرواز را از کبک بي بال آموختم ياد گرفتم که ميشود با همه تلخي ها با همه کبودي که ميان هر پنج حرف زندگي قدم ميزند باز هم سپيد ديد باز هم غربتها را پر از ستاره کرد... داشتم از ديرز ميگفتم که يک آن به امروز جان داد و با فردا جدال کرد....وقتي ميان اين هه خطوط گم شدم ، خطوط بودن و يا شايد هم نبودن ، نميدانم کدام بخش اين زندگي من جان گرفت شايد عشق شايد بودنش بود که مرا نيز به دنبال خود کشيد شايد...!
شايد اينها بهانه ايست...شايد باور مهم است نه غربتي که اين ميان قدم ميزند ، شايد عشق اُست که مشت ميزند ، مجاز را از حقيقت تشخيص نميدهد فقط ميگويد دل بهانه نگير تو محکوم هستي محکوم به دلدادگي!...
فقط ميدانم گم شدم.
فقط خط خطي ميکنم ، مينويسم و اشکهايم بيشتر شبيه بهت است تا قطره؟!
وقتي دل من پر است و فرياد ميزنم ، کسي صداي اين فرياد گوش خراش را نميشنود مگر خطهاي دفترم و خودکاري که بي رنگ مينويسد ، هر چقدر بيشتر فشار ميدهم کم رنگ تر مينويسد...
من احساس ميکنم بهانه ام براي بودن فقط خداست...فقط تو و فقط دوست داشتنها نه هيچ چيز ديگري که عشق را نيز درگير کند .
چند وقت و انديست که فقط از عشق گفتم نه کمتر نه بيشتر . اين باز نيز از عشق گفتم....

چه روزهای سیاهی که سال می کردم

و خاطرات تو را زنده چال می کردم

چه لحظه ها که در انبوه بی قراری ها

برای دیدن تو بال بال می کردم

شکنجه بود تو را تا به خواب میدیدم

خراب می شدم و قیل و قال می کردم

بدون عشق تو گفتم که زنده می مانم

مرا ببخش عزیزم خیال میکردم

به این جوانی از دست رفته ام هر شب

هزار مرتبه از خود سوال میکردم

مگر سراسر این لحظه های کوتاهم

   چقدر بود که من پایمال میکردم ؟

بازهم قلبي به پايم افتاد

بازهم چشمي به رويم خيره شد

بازهم در گيرودار يك نبرد

عشق من بر قلب سردي چيره شد

بازهم از چشمه لبهاي من

تشنه اي سيراب شد سيراب شد

باز هم در بستر آغوش من 

رهرويي در خواب شد در خواب شد

بر دو چشمش ديده مي دوزم به ناز

خود نمي دانم چه مي جويم در او

عاشقي ديوانه مي خواهم كه زود

بگذرد از جان و مال و آبرو

او شراب بوسه ميخواهد زمن

من چه گويم قلب پر اميد را

او به فكر لذت و غافل كه من

طالبم آن لذت جاويد را

من صفاي عشق مي خواهم از او

تا فدا سازم وجود خويش را

او تني مي خواهد از من آتشين

تا بسوزاند در او تشويش را

او به من مي گويد اي آغوش گرم

مست نازم كن ، كه من ديوانه ام

من به او مي گويم اي نا آشنا

بگذر از من من ترا بيگانه ام

آه از اين دل،آه از اين جام اميد

عاقبت بشكست و كس رازش نخوانند

چنگ شد در دست هر بيگانه اي

اي دريغا ، كس به آوازش نخواند

از بيم و اميد عشق رنجورم

آرامش جاودانه مي خواهم

بر حسرت دل دگر نيفزايم

آسايش بيكرانه مي خواهم

پا بر سر دل نهاده مي گويم

بگذاشتن از آن ستيزه جو خوشتر

يك بوسه زجام زهر بگرفتن

از بوسه آتشين او خوشتر

پنداشت اگر شبي به سرمستي

در بستر عشق او سحر كردم

شبهاي دگر كه رفته از عمرم

در دامن ديگران سحر  كردم

ديگر نكنم از روي ناداني

قرباني عشق او غرورم را

شايد كه چو بگذرم از او يابم

آن گمشده شادي و سرورم را

آنكس كه مرا نشاط و دوستي داد

آنكس كه مرا اميد و شادي بود

هر جا كه نشست بي تأمل گفت:

او يك زن ساده لوح و عادي بود

مي سوزم از اين دو روئي نيرنگ

يكرنگي كودكانه مي خواهم

اي مرگ از آن لبان خاموشت

يك بوسه جاودانه مي خواهم

رو،ژيش زني ببر غرورت را

كو عشق ترا به هيچ نشمارد

آن ژيكر داغ و دردمندت را

با مهر  به روي سينه نفشارد

عشقي كه ترانثار ره كردم

در سينه ديگري نخواهم يافت

زان بوسه كه بر لبانت افشاندم

شورنده تر آذري نخواهي يافت

در جست و جوي تو و نگاه تو

ديگر ندود نگاه بي تابم

انديشه آن دو چشم رويايي

هرگز نبرد زديدگان خوابم

ديگر به هواي لحظه اي ديدار

دنبال تو در بدر نمي گردم

دنبال تو اي اميد بي حاصل

ديوانه و بي خبر نميگردم

در ظلمت آن اتاقك خاموش

بيچاره و منتظر نمي مانم

هر لحظه نظر به در نميدوزم

وان آه نهان به لب نميرانم

از زن كه دلي پر از صفا داري

از مرد وفا ،مجو مجو هرگز!

او معني عشق را نمي داند

راز دل خود را به او مگو هرگز

آسمان همچو صفحه دل من

روشن از جلوه های مهتابست

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال توخوشتر از خواب است

خیره بر سایه های وحشی بید

می خزم در سکوت بستر خویش

باز دنبال نغمه ای دلخواه

می نهم سر به روی دفتر خویش

تن صدها ترانه می رقصد

در بلور ظریف آوایم

لذتی ناشناس و رویا رنگ

می دود همچو خون به رگهایم

آه... گوئی ز دخمه دل من

روح شبگرد،مه گذرکرده

یا نسیمی در این ره متروک

دامن از عطر یاس تر کرده

بر لبم شعله های بوسه تو

می شکوفد چو لاله گرم نیاز

در خیالم ستاره ای پر نور

می درخشد میان هاله راز

ناشناسی درون سینه من

پنچه بر چنگ و رود می ساید

همره نغمه های موزونش

گوئیا بوی عود می آید

آه باور نمی کنم که مرا

با تو پیوسنی چنین باشد

نگه آن دو چشم شور افکن

سوی من گرم و دلنشین باشد

بیگمان زان جهان رویایی

زهره بر من فکنده دیده عشق

مینویسم به روی دفتر خویش

جاودان باشی ای سپیده عشق

با امیدی گرم و شادی بخش

با نگاهی مست و رویایی

دخترک افسانه می خواند

نیمه شب در کنج تنهایی

بی گمان روزی زراهی دور

میرسد شهرزاده ای مغرور

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه سم ستور باد پیمایش

می درخشد شعله خورشید

برفراز تاج زیبایش

تاروپود جامه اش از زر

سینه اش پنهان بزیر رشته هائی از در و گوهر

می کشاند هر زمان همراه  خود سوئی

باد...پرهای کلاهش را

یا بر آن پیشانی روشن

حلقه موی سیاهش را

مردمان در گوش هم آهسته می گویند

آه..او با این غرور و شوکت و نیرو

در جهان یکتاست

بی گمان شهرزاده ای والاست

دختران سر می کشند از پشت روزن ها

گونه هایشان آتشین از شرم ای دیدار

سینه ها لرزان و پر غوغا

در تپش از شوق یک پندار

شاید او خواهان من باشد

لیک گویی دیده شهرزاده زیبا

دیده مشتاق آنان را نمی بیند

او از این گلزار عطر آگین

برگ سبزی هم نمی چیند

همچنان آرام و بی تشویش

می رود شادان براه خویش

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه سم ستور باد پیمایش

مقصد او .. خانه دلدار زیبایش

مردمان از یکدیگر آهسته می پرسند

کیست پسر این دختر خوشبخت؟

نا گهان در خانه می پیچد صدای در

سوی در گوئی زشادی می گشایم پر

اوست آری اوست

آه ای شهرزاده ای محیوی رویائی

نیمه شبها خواب می دیدیم که می آیی

زیر لب چون کودکی آهسته می خندد

با نگاهی گرم و شوق آلود

بر نگاهم راه می بندد

ای دو چشمانت رهی روشن بسوی شهر زیبایی

ای نگاهت باده ای در جام مینایی

آه بشتاب ای لب همرنگ خون لاله خوشرنگ صحرایی

ره بسی دور است لیک در پایان این ره قصر پر نور است

می نهم پا در رکاب مرکبش خاموش

می خزم در سایه آن سینه و آغوش

می شوم مدهوش

باز هم آرام و بی تشویش

می خورد بر سنگ فرش کوچه های شهر

ضربه سم ستور پیمایش

می درخشد شعله خورشید

بر فراز تاج زیبایش

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه ستور باد پیمایش

می درخشد شعله خورشید

بر فراز تاج زیبایش

می کشم همراه او زین شهر غمگین رخت

مردمان با دیده حیران

زیر لب آهسته می گویند

دختر خوشبخت !...!

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه از عطر توام سنگین شده

ای بروی چشم من گسترده خویش

شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیم زآلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من

آتشی در سایه مژگان من

ای زگندمزارها سرشار تر

ای ززرین شاخه ها پر بار تر

ای در بگشوده بر خورشیدها

در هجوم ظلمت تردید ها

با توام دیگر زدردی بیم نیست

هست اگر ،جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نو

های هوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمانت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گر که در خود داشتم

هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها

سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن

زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرار ها

گمشدن در پهنه بازار ها

آه، ای باجان من آمیخته

ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره،با دو بال زرنشان

آمده از دور دست آسمان

از تو تنهائیم خاموشی گرفت

پیکرم بوی همآغوشی گرفت

جوی خشک سینه ام را آب تو

بستر رگهام را سیلاب تو

در جهانی اینچنین سرد و سیاه

با قدم هایت قدمهایم براه

ای بزیر پوستم پنهان شده

همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسویم را از نوازش سوخته

گونه هام از هرم خواهش سوخته

آه،ای بیگانه با پیراهنم

آشنای سبزه زاران تنم

آه ای روشن طلوع بی غروب

آفتاب سرزمینهای جنوب

آه،آه ای از سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این ،این خیرگیست

چلچراغی در سکوت و تیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد

از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم من نیستم

حیف از آن عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات

خیره چشمانم به راه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم

ای خطوط پیکرت پیراهنم

آه می خواهم که بشکافم زهم

شادیم یکدم بیالاید به غم

آه می خواهم که برخیزم زجای

همچو ابری اشک ریزم های های

این دل تنگ من و این دل دود عود؟

در شبستان،زخمه های چنگ ورود

ای فضای خالیو پروازها؟

این شب خاموش و و این آوازها؟

ای نگاهت لای لائی سحربار

گاهوار کودکان بیقرار

ای نفسهایت نسیم نیمخواب

شسته از من لرزه های اظطراب

خفته در لبخند فرداهای من

 رفته تا اعمال دنیاهای من

ای مرا با شور شعر آمیخته

اینهمه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی

لاجرم شعرم به آتش سوختی

بعد از آن دیوانکی ها ای دریغ

باورم ناید که عاقل گشته ام

گوئیا او مرده در کاینچنین

خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آئینه می پرسم ملول

چیستم دیگر ، بچشمت چیستم؟

لیک در آئینه می بینم که وای

سایه ای هم زانچه بودم نیستم

همچو آن رقاصه هندو بناز

پای می کوبیم ولی بر گور خویش

وه که با سد حسرت این ویرانه را

روشنی بخشییده ام از نور خویش

ره نمی جویم بسوی شهروز

بیگمان در قعر گوری خفته ام

گوهری دارم ولی آنرا زبیم

در دل مردابها بنهفته ام

می روم ..... اما نمی پرسم ز خویش

ره کجا...؟منزل کجا...؟مقصود چیست؟

بوسه می بخشم ولی خود غافلم

کاین دل دیوانه را معبود کیست

او چو در من مرد ، ناگه هر چه بود

در نگاهم حالتی دیگر گرفت

گوئیا شب دو دست سرد خویش

روح بی تاب مرا در بر گرفت

آه ...آری...این منم ...آما چه سود

او که در من بود،دیگر،نیست،نیست

می خروشم زیر لب دیوانه وار

که در من بود ،آخر کیست ،کیست؟

ای ستاره ها که بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته اید

ای ستاره ها که از ورای ابرها

بر جهان ما نظاره گر نشسته اید

                                        آری این منم که در دل سکوت شب

                                         نامه های   عاشقانه  پاره   می کنم

                                         ای ستاره  ها اگر به من  مدد کنید

                                         دامن از غمش پر از ستاره می کنم

                                                                             با دلی که  بوئی  از وفا  نبرده  است

                                                                             جور  بیکرانه و بهانه  خوشتر  است

                                                                             در کنار این  مصاحبان   خود   پسند

                                                                             ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است 

ای ستاره ها چه شد که در نگاه من

دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد؟

ای ستاره ها چه شد که بر لبان او

آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد؟

                                         جام باده سرنگون و بسترم تهی

                                         سر نهاده ام به روی نامه های او

                                         سر نهاده ام که در میان این سطور

                                         جستجو کنم نشانی از وفای او

                                                                        ای ستاره ها مگر شما هم آگهید

                                                                        از دو روئی و جفای ساکنان خاک

                                                                        کانچنین به قلب آسمان نهان شدی

                                                                        ای ستاره ها ستاره های خوب و پاک

من که پشت پا زدم به هر چه که هستو نیست

تا  که  کام او  زعشق خود  روا  کنم

لعنت  خدا  بمن اگر بجز  جفا

زین  پس  به  عاشقان  با وفا  کنم

                                          ای ستاره ها که همچوقطره های اشک

                                          سر بدامن  سیاه  شب   نهاده اید

                                          ای ستاره ها کزان   جهان جاودان

                                          روزنی بسوی این جهان گشاده اید

                                                                           رفته است و مهرش از دلم نمیرود

                                                                           ای ستاره ها،چه شد که او مرا نخواست؟

                                                                           ای ستاره ها ،ستاره ها ،ستاره ها 

                                                                           پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟؟؟